Normaal gezien zou ik nu gestart zijn als schepen in Kortrijk … niet dus.

IMG_0467

Veel mensen vragen mij hoe het met mij gaat, nu ik al enkele maanden afscheid genomen heb van de politiek. Het antwoord daarop is steevast: ‘zeer goed, dank je’.

De reacties van de meeste mensen zijn ook overwegend positief. De meeste mensen begrijpen mijn keuze, al zijn er natuurlijk ook mensen die ontgoocheld zijn dat ik mijn schepenmandaat niet opneem. Ik begrijp hen ook.

Voor mij was het geen evidente keuze. Een ‘hobby’ waar je jarenlang hart en ziel in hebt gestoken en waarbij je ook vrienden hebt gemaakt van vandaag op morgen stopzetten, dat doet wel iets met je.

Mijn beslissing voelt wel nog steeds als een hele goede keuze aan. Ik heb meer mentale rust nu ik mij kan focussen op mijn job en mijn gezin en er niet nog de allesopslorpende politiek bij moet nemen.

Wat heel veel mensen onderschatten, is dat politiek echt in de kleren kruipt. Je staat er mee op en gaat er mee slapen, en dat 24/7 weekdag/zondag. De knop even omdraaien en alles achter je laten, lukt in mijn job, maar veel minder in de politiek.

Veel tijd om op mijn lauweren te rusten heb ik echter nog niet gehad. Mijn job heeft alle ‘vrijgekomen’ tijd ingenomen. Het was immers een heel drukke en zeer boeiende periode op het werk.

Mijn keuze heeft me echter geen windeieren gelegd, want mijn keuze wordt bekroond met een promotie. Het wordt een nieuwe uitdaging waarbij ik ondernemers en ondernemingen verder zal bijstaan bij hun strategische en operationele uitdagingen.

Op persoonlijk vlak zijn er ook wat nieuwe uitdagingen op komst.

Zo zie je maar, eenmaal je een belangrijke keuze maakt, dan valt precies alles in zijn plooi. Of, zoals ik al eerder tweette: ‘Once you have the guts to take a powerful decision, everything else falls into place’.

 

Advertenties

1304 keer bedankt!

WP_Picture_5

Het zal jullie wellicht niet ontgaan zijn, maar ik heb recent beslist om met onmiddellijke ingang te stoppen met de politiek. Ik neem afstand van al mijn politieke mandaten waaronder het schepenmandaat dat ik vanaf 1 juli 2016 zou opnemen.

Ik ben er tot voor kort steeds van uitgegaan dat ik dit mandaat met veel goesting zou opnemen en dat ik het niet alleen graag zou doen, maar ook goed zou doen.

Een nieuwe weg
De voorbije drie jaar heeft mijn leven echter niet stilgestaan. In de eerste plaats ben ik de trotse moeder geworden van een prachtige dochter – Amélie. Het doet iets met je als mens.

Ook mijn professionele loopbaan heeft de voorbije drie jaar niet stilgestaan. Ik werk voor een werkgever die mij waardeert, respecteert en kansen biedt. Mijn professionele carrière is daarom voor mij heel belangrijk. Ik ben 35 jaar en het is nu dat ik mijn pad consistent moet uitstippelen voor de komende jaren. Een zijsprong naar een voltijdse politieke loopbaan voor een periode van tweeëneenhalf jaar, lijkt me op dit moment niet langer de juiste beslissing.

Mijn professionele carrière geeft me energie en biedt nieuwe opportuniteiten, waardoor ik op een punt gekomen ben dat ik een fundamentele keuze moet maken tussen de politiek en mijn professionele loopbaan. Beiden samen uitoefenen, is niet langer verzoenbaar.

Het is in die context dat ik besloten heb om een einde te maken aan mijn politieke loopbaan en het schepenmandaat niet op te nemen.

Mijn radicale stop met de politiek heeft te maken met mijn karakter. In de eerste plaats ben ik zeer loyaal. Je zal mij dan ook geen slecht woord horen zeggen over niemand. Ik blijf het liberalisme trouw een warm hart toedragen – maar dan vanaf de zijlijn.

Anderzijds vind ik ook dat je consequent moet zijn. Als ik mij voor iets engageer, dan ga ik ervoor. Als ik mijn engagement niet meer voor de volle 100% kan uitoefenen, dan verdienen anderen de kans om dit wel te doen.

De mensen maken het verschil
Ook al weet ik dat ik daarmee mensen waarschijnlijk teleurstel, zowel in Kortrijk als in Brussel, zowel in de politiek maar vooral daarbuiten. Want laten we eerlijk zijn, het zijn de mensen die het verschil maken – zeker op lokaal niveau – over de partijgrenzen heen.

In 2012 waren het de vrouwen bij Open Vld die het verschil hebben gemaakt. De vrouwen van Open Vld Kortrijk haalden in 2012 maar liefst 37% meer stemmen dan in 2006. Een opmerkelijk resultaat in een context waar de partij even groot bleef als in 2006. We hebben in onze partij dan ook heel wat bekwame dames die het verschil voor Kortrijk kunnen maken. Ik reken op jullie om jullie mannetje te staan en de toekomst van onze partij veilig te stellen. Ik weet zeker dat jullie niet alleen bekwaam, maar ook gedreven genoeg zijn om in jullie opzet te slagen.

Niet in het minst bedank ik de Kortrijkzanen en in het bijzonder de 1304 kiezers die ervoor hebben gezorgd dat ik het 3e meest aantal stemmen van onze partij had en dus recht op een schepenmandaat. Jullie hebben mij niet alleen jullie stem maar ook jullie vertrouwen gegeven. Ongetwijfeld zijn er een heel aantal ontgoocheld dat ik geen schepen ben geworden, maar ik ben ervan overtuigd dat ook jullie mij zullen steunen in mijn beslissing.

Mijn keuze is immers een positieve keuze voor mijn gezin en mijn professionele loopbaan waar ik energie en voldoening uit haal en waar ik voor mezelf een veelbelovende toekomst zie.

Ik heb de laatste tijd veelvuldig de vraag gekregen of dit een definitief afscheid is. Het antwoord daarop is: “Ja, maar zeg nooit, nooit.” Als Kortrijk ooit in een verre toekomst klaar is voor haar eerste vrouwelijke burgemeester, mag men mij altijd bellen om me te proberen te overtuigen om me opnieuw kandidaat te stellen.

Ik hoop in ieder geval dat mijn dochter het ooit zal meemaken – een vrouwelijke burgemeester in Kortrijk – liefst nog vóór ze stemgerechtigd wordt.

Nu kies ik 100% voor mijn professionele loopbaan. Laat daar geen twijfel over bestaan.

Op dit moment kan ik niet anders dan nederig zijn en jullie 1304 keer bedanken. In de toekomst zal blijken dat jullie stem een cruciale rol heeft gespeeld in de heropleving van Kortrijk.

Blij dat ik daar dankzij jullie mijn bescheiden steentje toe heb kunnen bijdragen.

Vrouwen ambiëren wel topfuncties

Gwendolyn_Rutten

Daar gaan we weer. Naar aanleiding van Internationale Vrouwendag toont een studie van Hays aan dat slechts 1 op de 20 vrouwen in België een topfunctie ambieert. Meteen ook de gedroomde verklaring waarom er zo weinig vrouwen in bestuursraden zitten. Is het niet?

Niet akkoord.

Het percentage van aantal vrouwen op topfuncties daalt rechtevenredig. Hoe belangrijker de functie, hoe minder vrouwen die functie uitoefenen. Het zou al te gemakkelijk zijn om dit enkel toe te wijzen aan een gebrek aan ambitie.

Vooreerst moeten vrouwen meer volwaardige kansen krijgen. Macht en machtsuitoefening zijn nog al te vaak hinderpalen om vrouwen te laten doorgroeien naar topfuncties. Een doorgedreven diversiteitsbeleid binnen bedrijven kan hierop een antwoord bieden.

Daarnaast moeten vrouwen ook meer durven op te komen voor hun eigen sterktes. Vrouwen zijn op dat vlak veel te bescheiden. Vrouwen zijn vaak hun ergste vijand in het promoten van hun eigen kunnen en ambities.

Bovendien netwerken vrouwen ook minder omdat ze meer tijd willen besteden aan hun gezin. Dit heeft echter niets met een gebrek aan ambitie te maken.

Een ander belangrijk aspect is onderlinge concurrentie tussen vrouwen. Ikzelf ben een voorstander van het supporteren voor vrouwen met ambitie. We moeten elkaar steunen in het bereiken van onze doelen. Kennisdeling, tips en tricks uitdelen, mentale steun verlenen, keuzes durven maken, … het zijn belangrijke aspecten die we moeten bespreekbaar maken.

Bovendien is de maatschappij helemaal niet aangepast aan het werkschema van de meeste mensen. Hoe combineer je werk met gezin als de schooltijden helemaal niet aangepast zijn aan werkschema’s. Mijn werkgever is een toonbeeld voor flexibel werken (in twee richtingen trouwens), maar al te vaak is werken in combinatie met een gezin niet evident.

Tot slot, wat is succesvol zijn? Voor mij bepaalt iedereen zelf zijn definitie van succes en van geluk. Het moet een eigen maatstaf zijn die leidt tot eigen keuzes en niet tot iets wat anderen van jou verwachten.

Soms moet men ook gewoon meer geduld aan de dag brengen. “Parfois, il faut reculer pour mieux sauter.”

Maar laten we vooral stoppen met stereotypen de wereld in te sturen die het schrijnende gebrek aan vrouwen in bestuursfuncties in de hand werken of trachten te verklaren.

Vrouwen hebben anno 2016 wel ambitie. Mijn kennissenkring is er het levende bewijs van.

Men moet het alleen willen zien, beste Hays.

Wat ik geleerd heb van mijn dochter

IMG_4316

Amélie is eind september 2 jaar geworden. Tijd om even stil te staan bij hoe ons leven geëvolueerd is in deze periode. Want geef toe, elke jonge moeder en bij uitbreiding het gezin heeft even tijd nodig om zich aan te passen.

Dit is alvast wat ik de afgelopen 2 jaar heb geleerd:

Les 1: Be there / show up and be committed
Amélie laat het mij duidelijk merken als ik door mijn drukke bezigheden minder aanwezig kan zijn voor haar. Voor haar is het belangrijk dat ik er ben. Eigenlijk geldt dit voor alles in het leven. Jouw tijd en die van anderen is kostbaar, gebruik hem dus verstandig. Als ik thuis ben, wil ik dan ook ten volle genieten van mijn gezin en gaan zij voor alles. Op die momenten wil ik ook echt aanwezig zijn en mijn aandacht ten volle aan Amélie schenken.

Les 2: Concentreer je op wat er nu is
In lijn met de eerste les, heb ik deze tweede les (ik geef het toe) al doende moeten leren. Van nature ben ik een perfectionistje en wil ik alles goed doen. Met de komst van Amélie zijn mijn prioriteiten echter (stilaan) veranderd.

In het begin (lees – het eerste jaar) wou ik nog alle taken (werk, politiek, huishouden, de zorg voor Amélie) perfect doen en liefst allemaal tegelijk.
Zo was ik op het werk ook met mijn gedachten bij Amélie, de politiek of het huishouden. Omgekeerd was ik thuis bij Amélie nog bezig met het werk, de politiek, een afwas die nog moest gebeuren, koken, snel een was draaien – de hele sante boutique.

Eigenlijk doe je dan geen enkele taak echt goed. Vandaar dat mijn gouden regel nu is, ben ik op het werk dan focus ik mij ook 100% op mijn werk.
Ben ik thuis, dan zijn de 2 uur die ik heb volledig voor Amélie. Eenmaal Amélie in bed zit, maak ik wel tijd voor andere zaken zoals het werk of opruimen.

Les 3: Choose your battles
Je kan niet alles in het leven perfect hebben. Iets goed doen, is ook al ruim voldoende. Ik heb me neergelegd bij het feit dat perfectie – en dat op alle vlakken – niet langer haalbaar is. Mijn huishouden is niet langer perfect. Er ligt al eens rommel of de was blijft wat langer liggen. Mijn prioriteiten zijn ook veranderd. Ik maak me minder druk in bepaalde zaken. Voor echt belangrijke dingen ga ik strijden. De minder belangrijke, die laat ik los.
Perfect, tja dat lukt nu eenmaal niet meer, dus is het maar bijna-perfect.

Les 4: Zorg voor jezelf
Exact een jaar geleden ben ik onverwacht 2 maal geopereerd en is mijn pepe overleden. Dat alles in de periode tussen kerst en nieuw. Fysiek was ik daardoor echt wel vermoeid. Ook mentaal was ik best wel vermoeid, want ik legde mijzelf veel te veel druk op. Toen moest alles wel nog perfect.

De verplichte rust na de operaties heeft me deugd gedaan, waardoor ik een aantal zaken beter heb kunnen plaatsen. In die periode heb ik ook geleerd dat het belangrijk is dat je goed voor jezelf zorgt. Niemand kan dat in jouw plaats doen. Het is pas als je zelf voldoende sterk en fit bent, dat je kan zorgen voor iemand anders.

Amélie (en bij uitbreiding mijn man) heeft (hebben) er alle belang bij dat ik me goed in mijn vel voel, mezelf af en toe ook eens iets gun en in topvorm ben. Dus zorg ik nu beter voor mezelf en waak ik erover dat ik mezelf ook iets gun. Een leuk concert in de Schouwburg of een dagje op stap met vriendinnen doen al heel veel.

Maar wat ik vooral geleerd heb, is dat er niets gaat boven de kus en knuffel van Amélie als ik terug thuis kom.

Deloitte: meer dan een job

Deloitte

Het is niet mijn gewoonte om op deze blog over mijn werkgever te praten. Ik hou werk en prive immers graag gescheiden. Vandaag maak ik daar met deze blogpost graag een uitzondering op.

De aanleiding is deze ruiker bloemen die vandaag aan huis werd geleverd (nadat er reeds een fruitmand en orchideeen werden opgestuurd).

Deloitte stelt in Belgie 2500 mensen tewerk, maar slaagt er dus toch nog in om het lief en leed van haar werknemers op de voet te volgen.

Meteen ook de reden waarom ik graag voor Deloitte en haar klanten werk. Los van de inhoudelijke uitdagingen, zijn het de mensen die het verschil maken. In goede en kwade dagen. Al ruim 6 jaar.

Komt Tomorrowland naar Kortrijk?

Tomorrowland-2015-Wallpaper

In dit land steek je beter niet boven het maaiveld uit. In de gemeente Boom betekent dat dat hoe succesvoller een evenement is, hoe meer er dient afgedragen te worden. Sterker nog, het heeft er alle schijn van dat hun nieuwe taks op maat is geschreven voor de organisatoren van Tomorrowland.

Hoeveel evenementen zijn er immers in België die een taks moeten afdragen van 360.000 euro?

Een 5-tal jaar geleden ben ik er ooit eens zelf naartoe gegaan. Ik had nog nooit van Tomorrowland gehoord maar sedertdien ben ik fan van de broers Beers die als twintigers een totaal nieuw concept bouwden rond electronische muziek.

Sociale media heeft een centrale rol gespeeld in hun succes. De aftermovies van de laatste edities halen gemakkelijk tientallen miljoenen views, er zit er zelf eentje tussen die al honderdtwintig miljoen views heeft gehaald. Het kan de gemeente Boom inspireren om ook daar een taks op in te voeren.

We zouden met zijn allen fier moeten zijn op het succes van de broers Beers omdat zij met hun evenement ons landje op de kaart zetten bij tientallen miljoenen mensen.

Daarom een oproep: organiseer Tomorrowland voortaan in Kortrijk.

We zullen er jullie met open armen ontvangen.

Let the madness begin!